wtorek, 27 listopada 2018

Plac Żelaznej Bramy

Na poniższym, przedwojennym planie jest on zaznaczony żółtą plamą przylegającą z lewej strony do dużego zielonego obszaru - Ogrodu Saskiego:
Na interaktywnym fotoplanie możemy odnaleźć wszystkie budynki okalające ten plac:
Pałac Lubomirskich to na planie zielony prostokącik przy lewym końcu żółtej plamy. Jedyny ocalały, a ponieważ innych nie odbudowano, więc obrócono go (w 1970 roku) o 70 stopni, aby zamykał Oś Saską.
Plac widziany od strony ulicy Marszałkowskiej

Czerwony prostokącik z naprzeciwka Pałacu to był obiekt handlowy Gościnny Dwór, zdjęcia jego miniatury (z Wystawy Miniatur) widoczne są powyżej i poniżej:

Do Ogrodu Saskiego prowadziła brama Wielki Salon (salon-ogród).
W lewej części Ogrodu mieścił się Teatr Letni.
A to już niedawno ustawiona tablica rozpoczynająca obecną Oś i Ogród:
Kilkanaście metrów dzieli ją od torów tramwajowych odcinających Ogród od dawnego placu.
Poniżej zdjęcie tylnej części miniatury Pałacu Saskiego widocznej z ogrodu - może właśnie w tych pokojach działali łamacze kodów?
Dwa ujęcia miniatury Pałacu Saskiego od jej przodu:

piątek, 23 listopada 2018

Smart city Toronto

The City of the Future Is a Data-Collection Machine
In Toronto, Alphabet, Google’s parent company, hopes to create the sensor-filled metropolis of tomorrow
Toronto. Photo: Carlos Osorio/Toronto Star via Getty Images
By Sidney Fussell

In Silicon Valley, to make a device “smart” means to add internet connectivity, allowing it to collect, send, and receive data, often while learning and adapting to user preferences. The technology industry has invested wholesale in the idea that “smart” means better, and so we have smart speakers, smart thermometers, smart baby monitors, smart window shades, and smart sex toys, all perpetually collecting rich user data to send back to company servers.

Soon enough, we’ll have a smart city: Sidewalk Labs, a subsidiary of Google’s parent company, Alphabet, is building one “from the internet up,” with help from a series of private-public real-estate partnerships in the downtown Toronto neighborhood Quayside (pronounced Key-side).

It is not the first smart city — municipalities around the world have adopted smart infrastructure like artificial-intelligence-enabled traffic lights — but it might be the most ambitious. The project’s 200-page wish list of features is astounding. The “vision document” imagines not only the revitalization of a 12-acre plot that has sat largely vacant since its heyday as an industrial port, but its transformation into a micro-city outfitted with smart technologies that will use data to disrupt everything from traffic congestion to health care, housing, zoning regulations, and greenhouse-gas emissions. Long before flying cars, smart sensors won’t just be in our mattresses or our bidets, they’ll be embedded in the walls of our homes and the concrete beneath our feet.

The Quayside site and the surrounding area. Downtown Toronto is to the upper left. Map: Open Street Maps / Ian Bogost / The Atlantic

But all those data require mechanisms to collect them, and the march to an “always on” city has drawn an onslaught of accusations against Sidewalk Labs and its real-estate partner, Waterfront Toronto, for dismissing privacy concerns and misinforming residents. In the past month, four people have resigned from Waterfront Toronto’s and Sidewalk Labs’ advisory board over concerns about privacy and lack of public input.

“People have to know that privacy is the default,” said Ann Cavoukian, who served for 16 years as the Ontario information-and-privacy commissioner and who is a professor at Ryerson University, where she leads the Privacy by Design Center for Excellence. “Meaning, they don’t have to ask for privacy; we’re giving it to you automatically.” Until October, Cavoukian was an adviser on the Quayside project, but she resigned after Waterfront Toronto and Sidewalk refused to unilaterally ban participating companies from collecting non-anonymous user data.

Nearly every city-fixing proposal from Sidewalk Labs combines civil engineering with some element of data collection — what the vision document calls “ubiquitous sensing.” Quayside reduces carbon not just via a thermal grid, but by embedding each home and office with Alphabet’s Nest smart thermostats, which use “occupancy sensors” and predictive modeling to autonomously adjust temperatures throughout the day. It mitigates traffic congestion by not only designing a more walkable city, but by employing a series of always-on cameras in public spaces that use computer vision to analyze traffic patterns.

Even the streets are smart. Among the innovations proposed to reduce pedestrian fatalities are autonomous cars, ride sharing, and “dynamic streets that collect and respond to data.” Streets would be embedded with LED lights that change throughout the day, allocating different amounts of road width to each type of commuter. With Sidewalk’s proprietary Flow system, cameras in the traffic lights would register vehicle speed and predict collisions.

The city is literally built to collect data about its residents and visitors, which Cavoukian was clear-eyed about when she signed on to be an adviser. She’s worried about Sidewalk using all these cameras and sensors to track people on an individual level, to create real-life versions of the personal profiles Google already uses to track people online. Without anonymization, she said, a single person’s activities could be connected across multiple sources and varying databases to track his movements over the course of the day.

The nature of Big Data analysis is that it reveals patterns and potential correlations that people don’t realize exist. For example, do people tend to order Uber Eats more when there’s more pollen in the air? This would be valuable information for companies, which could hypothetically time nudges and ads on food delivery around pollen season. Personally identifiable data “is a treasure trove,” Cavoukian said. “They want the identifiable data because then you can send all types of ads. Once people’s interests and comings and goings are [tracked], it would be a nightmare.”

In her capacity as an adviser, Cavoukian asked for a unilateral ban on personal-data collection. Sidewalk countered that such a policy should fall to its Data Trust, an independent governing body made up of representatives from Sidewalk, Waterfront Toronto, city government, and companies setting up shop in Quayside. Concerned that such a trust was designed to put citizens second behind corporations, Cavoukian quit.

Micah Lasher, the head of policy and communications at Sidewalk Labs, told me that Cavoukian’s demands were unrealistic. “The kind of certainty Dr. Cavoukian was seeking at this stage in the process could only be achieved if Sidewalk Labs presumed that it could have authority over all private-sector entities that may come to operate in Quayside,” he said. He added that Cavoukian’s exit was “unexpected,” and that the company has received enormous amounts of positive feedback on the data-trust proposal.

Lasher also told me that Sidewalk agrees with the importance of scrubbing personal info. “We’re not going to gather up all Torontonians’ data and sell it, we’re not building Sensorville,” he told The Atlantic in February.

How Sidewalk Labs and Waterfront Toronto square their plan for “ubiquitous sensing” with a simultaneous goal of avoiding “Sensorville” remains to be seen. But people like Cavoukian suspect that Quayside will work much in the same way other corporate projects do: User behavior is mined, the product is refined, and people spend more as they are engaged with more precision. If, for example, increased walkability and modular building increases sales at the string of planned shops in Quayside, any financial benefit theoretically goes to retailers. If peoples’ data, produced as they live and work, are key in enhancing profit, shouldn’t they reap more benefits than a shorter commute and cleaner air?

Another resignee, Saadia Muzaffar, the founder of TechGirls Canada, said over the phone that Sidewalk Labs failed, in her eyes, to inform residents how their data are part of either the city’s or the company’s revenue model.

“When you are coming to the table in good faith,” Muzaffar said, “I think you have to show what’s in it for you. That’s the only way to have any kinds of equity in a deal, especially when you’re talking about public interests.”

Muzaffar also said she felt as though representatives were not fully informing residents, focusing only on the potential positives of the project and ignoring questions of ownership and consequences. “There was actually active dissuasion from talking about data,” she said. “They make it feel as though it’s so complex [that] people won’t understand [data], when you can actually break it down. I think it’s really unfair to try and consult with the public on something they don’t understand.”

Lasher told me that “thousands of Torontonians” have attended varying workshops and public-engagement opportunities, with another roundtable scheduled next month.

“I think it’s important to note that this project seeks to accomplish many things,” he said,“including delivering large amounts of affordable housing, a highly sustainable neighborhood, and economic activity and new jobs. All of that needs to happen along with policies that protect the public interest, including with regard to data. But, data is just one piece of this conversation.”

Quayside may very well accomplish these things, remaking the city as we know it and setting precedent for future projects like it. But the controversy has shown that it may need to reimagine not just traffic patterns and thermostats, but a set of rules for data, privacy, and corporate “innovation” in a context that has never existed anywhere else on Earth. Thus far, at least, that’s proved the most difficult project to pull off yet.

czwartek, 15 listopada 2018

Saski ożywi Warszawę

Jest takie stowarzyszenie w Warszawie:
http://saski2018.pl/stowarzyszenie/
które zaprasza wszystkich do wspólnego działania, przedstawiając taką inicjatywę:

Taka już jest historia Polski: budujemy i zbieramy, burzą nam i rabują, odbudowujemy i znowu zbieramy, znów nam burzą i kradną – i naszym obowiązkiem narodowym jest zawsze znowu odbudowywać i gromadzić, bo inaczej przestaniemy istnieć.
S.Lorentz

Stowarzyszenie Saski 2018 zostało założone w 2012 r. przez ludzi wywodzących się z różnych środowisk. Są wśród nas prawnicy, archeolodzy, przewodnicy po Warszawie, varsavianiści. Łączy nas jedno: miłość do Warszawy i chęć przywrócenia stolicy jednego z najważniejszych placów miejskich – Pl. Piłsudskiego.

Podstawowym celem statutowym stowarzyszenia jest doprowadzenie do odbudowy zachodniej pierzei pl. Piłsudskiego. Od początku naszej działalności opowiadaliśmy się za wznowieniem przerwanej odbudowy Pałacu Saskiego na 100. lecie odzyskania przez Polskę niepodległości. Niestety obecne władze Warszawy nie były i nie są zainteresowane realizacją inwestycji.

2018 rok jest jednak dobrą datą, aby podjąć decyzję o przywróceniu miastu jednego z ostatnich, nieodbudowanych symboli przedwojennej Warszawy – Pałacu Saskiego. A przy okazji uczcić w ten sposób setne obchody święta niepodległości.

Dzięki naszej działalności udało się ponownie ożywić debatę publiczną o przeznaczeniu odbudowanego Pałacu Saskiego, Pałacu Brühla i kamienic od strony ul. Królewskiej, aby określić funkcję tych budynków, co umożliwi również ustalenie sposobu finansowania odbudowy.

Opowiadamy się za odbudową budynków w historycznym kształcie sprzed wybuchu II Wojny Światowej. Wciąż żyją warszawiacy, którzy pamiętają niedzielne spacery w Ogrodzie Saskim, do którego wchodzili z rodzicami przez kolumnadę pałacu Saskiego, obok Grobu Nieznanego Żołnierza. To niezwykle ważne miejsce dla tożsamości Warszawy.

Jeżeli jesteście zwolennikami zakończenia odbudowy Warszawy i przywrócenia jej ostatniego nieodbudowanego symbolu miasta, jednego z najczęściej fotografowanych przed wojną pałaców w stolicy, zapraszamy do poparcia naszej inicjatywy i rozpowszechnienia jej wśród znajomych.

W odpowiedzi przedstawiam moje pomysły na przyszłą rolę Pałacu i Osi Saskiej:

Kryptografia w Saskim:
https://wkramost.blogspot.com/2018/11/przed-szkolna-kryptografia-w-saskim.html

Tradycje kulturowe (do rozpowszechniania i poszerzania):
https://wkramost.blogspot.com/2018/11/plac-saski-w-kordianie.html

Pałac i plac Saski to bezpośrednie sąsiedztwo salonu Warszawy, czyli Krakowskiego Przedmieścia:
https://wkramost.blogspot.com/2018/05/3-maja-podtrzymujmy-tradycje.html

Oś Saska (W-E) kończąca się obecnie na zachodzie Parkiem Saskim powinna być (turystycznie) przedłużona do Wisły na wschodzie:
https://wkramost.blogspot.com/2018/11/os-saska-dopeniona-karowa.html

Dojście Dobrą do centralnego punktu Warszawskich Bulwarów - Syrenki, to niezwykłe spotkanie z Powstaniem Warszawskim:
https://wkramost.blogspot.com/2017/12/powstanie-widziane-z-dobrej.html
https://wkramost.blogspot.com/2018/01/powstanie-widziane-z-dobrej-20.html

środa, 14 listopada 2018

Dobra w otulinie Saskiego

Ciągnąca się daleko, daleko w zachodnią zabudowę dawnej Warszawy, Oś Saska była w zamyśle osiemnastowiecznych urbanistów najważniejszym W-E traktem Warszawy.
Jej plan umieszczono na chodniku Krakowskiego Przedmieścia. Z tego właśnie miejsca zrobiłem zdjęcie w kierunku Grobu Nieznanego Żołnierza - jedynej pozostałości Pałacu Saskiego:
Dwa wieki wstecz Oś Saska musiała się kończyć na Krakowskim Przedmieściu, czyli na Skarpie Warszawskiej, bo pod Skarpą płynęła Wisła. Ale Wisła zmieniła bieg i z jej nurtów wynurzyło się Powiśle. A na Powiślu zaistnieli (radio-medialnie) Matysiakowie. I oni właśnie zebrali pieniądze z całej Polski na pomnik Bolesława Prusa - najbardziej warszawo-centrycznego ze wszystkich polskich pisarzy:
Poniżej drugie ujęcie pomnika - już z rogu Karowej i Krakowskiego Przedmieścia:

Karowa jest przedłużeniem Osi Saskiej, niemożliwym w XVIII wieku, ale już bardzo realnym w czasach Prusa:

Wszelkie osie miejskie muszą(!) dochodzić do głównej rzeki miasta:

Jest zejście na Karową dla pieszych:

i jest architektonicznie zabytkowy "ślimak" dla pojazdów:

A sto metrów dalej jest Dobra:
widziana ze skrzyżowania z Karową na południe, i północna jej część do Nowego Zjazdu (zjazdu z mostu Kierbedzia, obecnie Śląsko-Dąbrowskiego):
A tu już Historia, czyli stopklatka z filmu "Powstanie Warszawskie" z widokiem na Karową (stoi na niej blokada z wozów) i na północną część Dobrej.
https://wkramost.blogspot.com/2017/12/powstanie-widziane-z-dobrej.html
https://wkramost.blogspot.com/2018/01/powstanie-widziane-z-dobrej-20.html

Я тебя никогда не забуду

Na dużej scenie:
i kameralnie:

wtorek, 13 listopada 2018

Przed-szkolna kryptografia w Saskim

Program PKwS powinien być realizowany w okresie 12-31 sierpnia, a więc przed szkolnymi zajęciami. Stąd jedno znaczenie zbitki "przed-szkolna", a drugie to zupełnie elementarne przedstawienie tematyki kryptograficznej, adresowane wręcz do przedszkolaków:
http://wkramost.blogspot.com/2018/08/mama-tata-i-zyrafa.html
http://wkramost.blogspot.com/2015/01/lego-szyfr-imienia.html

Uzasadnieniem dla granicznych dat jest coroczna rocznica złamania szyfru Rewolucja (12 sierpnia):

http://wkramost.blogspot.com/2014/08/super-tradycja.html
https://wkramost.blogspot.com/2016/08/historyczne-zamanie-szyfru-rewolucji.html
https://wkramost.blogspot.com/2016/08/15-i-16-sierpnia-nad-wkra.html

i dzień wybuch II wojny światowej:
http://wkramost.blogspot.com/2018/08/zadanie-dla-amaczy-kodow.html
Plik:Tablica upamiętniająca złamanie kodu Enigmy przez Mariana Rejewskiego, Henryka Zygalskiego i Jerzego Różyckiego na pl. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie.JPG
W końcówce wakacji znajdzie się w Warszawie wielu rodziców z dziećmi szkolnymi i przedszkolnymi, dla których opowieść o łamaczach kodów z Pałacu Saskiego (z 1920 i 1932) będzie inspirująca i dopingująca do dalszego uczenia się kryptografii - również z pomocą komputerów:
https://wkramost.blogspot.com/2017/11/cyberbezpieczenstwo.html
A w perspektywie jest jeszcze temat kryptowalut...