NASZA SIOSTRA DYREKTOR

W tych dniach już się ukazała, w skierowanej do dzieci serii Biblioteczki Bohaterów Niepodległej, książeczka NASZA SIOSTRA DYREKTOR.
Poniżej zamieszczam (za facebookiem sióstr Zmartwychwstanek) kilka stron z okresu przygotowań do druku:

Zadośćuczynienie piaśnickie

UCHWAŁA

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

z dnia 24 września 2010 r.

 w sprawie uczczenia pamięci ofiar masowej zbrodni na Pomorzu Gdańskim 

– w Lasach Piaśnickich, Lesie Szpęgawskim i Mniszku

                 W 71. rocznicę wybuchu II wojny światowej Sejm Rzeczypospolitej Polskiej czci pamięć bohaterów i męczenników – ofiar masowej zbrodni niemieckiej, dokonanej na ludności cywilnej w Lasach Piaśnickich, Lesie Szpęgawskim i Mniszku.

                Miejsca te, w których dokonano pierwszych i największych na Pomorzu zbrodni ludobójstwa, pozostają szczególnym symbolem męczeństwa i martyrologii mieszkańców tego regionu.

                W Lasach Piaśnickich, Lesie Szpęgawskim i Mniszku w okresie od jesieni 1939 r. do wiosny 1940 r., hitlerowcy ze szczególnym okrucieństwem zamordowali około 30.000 osób, w tym przedstawicieli miejscowej inteligencji, zwłaszcza duchowieństwa oraz działaczy polskiego ruchu narodowego.

                Szczególną orędowniczką ofiar jest zamordowana w Lasach Piaśnickich siostra Alicja Kotowska, przełożona Domu Zakonnego Sióstr Zmartwychwstanek w Wejherowie ogłoszona błogosławioną w gronie 108 męczenników z okresu II wojny światowej przez Ojca Świętego Jana Pawła II w dniu 13 czerwca 1999 r. w Warszawie.

                Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oddaje hołd bohaterom i męczennikom – ofiarom zbrodni w Lasach Piaśnickich, Lesie Szpęgawskim i Mniszku.                                                                                                                                      

MARSZAŁEK SEJMU

    Grzegorz Schetyna

Jako siostrzeniec Błogosławionej czuję się szczególnie zobowiązany do podtrzymywania pamięci o pomordowanych w Lasach Piaśnickich i na Pomorzu. Niestety o tamtych wydarzaniach nie tylko się zapomina:
http://wkramost.blogspot.com/2011/05/steinbach-w-kaplicy.html
ale wręcz kłamie:
http://wkramost.blogspot.com/2015/01/historyczne-garstwo-komorowskiego.html
Dopiero przegrana opcji "gumkowania" zbrodni niemieckich umożliwiła powstanie Muzeum Piaśnicy:
http://wkramost.blogspot.com/2015/12/ecce-patria-i-muzeum-piasnica.html
Ksiądz Nowak i Rodzina Piaśnicka dokonali prawdziwego Cudu Pamięci:
 http://www.wkramost.com/uploads/2/3/1/8/23181080/broszura_a5b.pdf

Szkicowy spis treści do tematu "Niepodległa"

Wokół każdego z zamieszczonych pod linkami postów wstawię wiele już napisanych postów, a jeszcze inne dopiszę. Odnajdywać będzie je można wychodząc od posta z datą i klikając na samym jego dole na link "Starszy post" (lub "Nowszy post"), tak jak przykładowo można to wypróbować dla poniżej zamieszczonego linku z ...25-lipca.. w tytule.

I Daty narodowe
1. 3 Maj
w  1916 roku
http://wkramost.blogspot.com/2008/05/3-maja-1916-roku.html

2. 1 sierpień 1944  http://wkramost.blogspot.com/2008/08/1-sierpnia.html
- zdobycie Elektrowni (Lego, Cobi?),
-  łączniczka (Do Pasty)

3. 15 sierpień 1920 - Borkowo i łamanie szyfrów, wypad konnicy na Ciechanów http://wkramost.blogspot.com/2008/08/15-sierpnia.html

4. 11 listopad 1939 http://www.wkramost.com/ecce-patria.html
- Ecce Patria, Muzeum Piaśnica

II Szkoła Drogi
Czworokąt SN (Północne Mazowsze)
Od Jakuba do Jakuba - Camino Warszawskie (Do Pasty, Muzeum Powstania) - 25 lipca  http://wkramost.blogspot.com/2008/07/25-lipca-dzien-sw-jakuba.html

Camina Mazowieckie (reduta Powstania, Kopiec Powstania)

Boska Komedia/Nie-Boska Komedia - Jaka Superinteligencja?, Planowanie ograniczające (ekopolityka): Ciechanów - Opinogóra - Krasiniec/Szczuki - Cieksyn

III Dwa pomniki
Ecce Patria (11 XI) http://www.wkramost.com/ecce-patria.html
-Piaśnica
-tablica w Jabłonnej o LWP
Pomnik w Lichfield
- Dywizjon 303 15 września (+) http://wkramost.blogspot.com/2008/09/15-wrzesien-dzien-bitwy-o-anglie.html
- łączniczka
- dokonania Komandora Romanowskiego (12maja43 - Sokół dołączył do Dzika)
- Monte Cassino(18V44), niedźwiadek Wojtek (ScratchJr)

IV Dodatkowo; Rodzinne święta

Boże Narodzenie (Christmas Carol, obraz "Święta Rodzina" Bernarda Preibisz, pobyt Bernarda w Anglii - okoliczności)
Wielkopiątkowa Droga Krzyżowa w Wejherowie (Ecce Patria)

Cieksyńska Szkoła Drogi

Już kilka lat temu przedstawiałem ważną w naszej historii drogę związaną z mostem na Wkrze łączącym Borkowo z Cieksynem ("Wkramostem"):
http://wkramost.blogspot.com/2011/06/jak-zwyciezac-mamy.html

W zeszłym i tym roku rozwijam drugą "drogę cieksyńską" z Ciechanowa do Rokitna, która doskonale pasuje do zbioru polskich Camino (dróg do Santiago de Compostela):
http://wkramost.blogspot.com/2016/06/camino-to-szkoa-drogi.html

http://wkramost.blogspot.com/2016/07/ciechanow-rokitno.html

http://wkramost.blogspot.com/2016/07/raj-dantego.html


Od ponad roku rozwijam istotną drogę "z przeszłości w przyszłość", też przechodzącą przez Cieksyn:
http://wkramost.blogspot.com/2016/03/boska-czy-nie-boska-superinteligencja.html
Blisko z nią związana jest "nie-królewska" droga matematyki:
http://wkramost.blogspot.com/2016/08/scratch-dla-wszystkich-dzieciakow.html

Dla tak znaczącego miejsca jak Cieksyn proponuję zbudowania pomnika Ecce Patria - Brama Cieksyńska, wzorowanego na Ecce Patia - Bramie Piaśnickiej:
http://www.wkramost.com/ecce-patria.html
Sam pomnik w Wejherowie generuje dwie drogi: powszechnie znaną Wejherowską Drogę Krzyżową i Drogę Męczenników Piaśnicy.

Podobnie do wejherowskiego pomnika skierowany na cztery strony świata jest pomnik w Lichfield:
http://wkramost.blogspot.com/2016/04/cztery-strony-pomnika-w-lichfield.html
Dla uczczenia wkładu polskich marynarzy w zwycięstwo Aliantów w II Wojnie Światowej proponuję rejs (na razie wirtualny):
http://wkramost.blogspot.com/2016/04/rejs-sladami-komandora-romanowskiego.html
Drogę powstańczej łaczniczki z pomnika w Lichfield przedstawiłem w poście:
http://wkramost.blogspot.com/2016/06/szkic-gry-miejskiej-do-pasty.html
Oczywistą drogą z Lichfield jest ta wiodąca do Northolt, gdzie bazował Dywizjon 303:
http://wkramost.blogspot.com/2015/11/dywizjon-303-northolt-i-hillingdon.html
Historię Korpusu Andersa wspaniale przedstawił Norman Davies w formie własnie wędrówki Szlakiem Nadziei. Mniej ambitną będzie droga Lichfield - Edynburg:
http://wkramost.blogspot.com/2015/11/wojtek.html

Międzynarodowy Dzień Rodzin

Jako kronikarz historii rodzinnej nie mogę nie uczcić takiego dnia:

Dwa pomniki i dwie drogi

Próbuję podtrzymywać tradycje rodzinne (p. http://wkramost.blogspot.com/2016/04/rodzinna-dziesiecina.html ). Pomagają mi w tym pomniki.
Pierwszy, znajdujący się kilkadziesiąt metrów od siedziby przyszłego Muzeum Piaśnicy, pomnik Ecce Patria-Brama Piaśnicka
http://www.wkramost.com/ecce-patria.html ,
gdzie jedna tablic poświęcona jest bł. Siostrze Alicji:


Drugi pomnik, znajdujący się w pobliżu granicy Anglii ze Szkocją - w Lichfield
http://wkramost.blogspot.com/2016/04/cztery-strony-pomnika-w-lichfield.html ,
z którego czerpię rzeźbiarskie wyobrażenie Marynarza, by powiązać je z Komandorem Romanowskim:


który jest w takim samym stopniu jak ja spokrewniony z księdzem Bernardem Preibiszem - nasi pradziadkowie byli rodzonymi braćmi i stryjecznymi braćmi księdza Bernarda.

Antycypując porzucenie przez rozsądnych ludzi "dobrodziejstw" motoryzacji, od wielu lat podsuwam ku rozwadze kolejne szlaki w mojej Szkole Drogi. Szczególnie spodobała mi się tradycja hiszpańskiego Camino (dróg do grobu św. Jakuba w Satiago de Compostello). Dla Warszawiaków opracowałem takie jednodniowe "Camino" - od Jakuba do Jakuba:
http://wkramost.blogspot.com/2015/09/od-jakuba-do-jakuba.html

Wciąż w trakcie opracowywania, ale już bardzo zaawansowanym projektem jest droga Warszawa-Ciechanów-Opinogóra-Krasne-Cieksyn-Modlin-Warszawa:
http://wkramost.blogspot.com/2016/03/boska-czy-nie-boska-superinteligencja.html (do odbioru całości koncepcji konieczne jest otworzenie linków u dołu posta).

Obie drogi przebiegają przez miejsca, w których bywała, lub mieszkała bł. Siostra Alicja.

Pakiet choinkowy

W pakiecie jest ponad dwadzieścia postów(linki na dole każdego z siedmiu postów) uporządkowanych według dni tygodnia:

Poniedziałek: Wojtek spod Monte Cassino
http://wkramost.blogspot.com/2015/12/komercjalizacja-monte-cassino.html
Wtorek: Angielskie zrzuty dla AK
http://wkramost.blogspot.com/2015/12/zrzuty-dla-ak-w-wielkopolsce.html
Środa: Bitwa o Anglię
http://wkramost.blogspot.com/2015/12/gwiezdne-wojny-jak-illiada-i-odyseja.html
Czwartek: Enigma polska i angielska
http://wkramost.blogspot.com/2015/12/dolina.html
Piątek: Lichfield i Wejherowo
http://wkramost.blogspot.com/2015/12/ecce-patria-i-muzeum-piasnica.html
Sobota: Christmas Carol - Opowieść Wigilijna
http://wkramost.blogspot.com/2015/12/gloria.html
Niedziela: Oratorianie angielscy i polscy
http://wkramost.blogspot.com/2015/12/koscio-oratorian-w-birmingham.html

Ecce Patria i Muzeum Piaśnica

Kilkadziesiąt metrów od pomnika Ecce Patria znajduje się:

Wiceminister kultury Sellin przed kilkoma dniami zapowiedział:
"Jako filia Muzeum Stuthoff ma powstać Muzeum Piaśnica. - Piaśnica to był pierwszy mord ludobójstwa w czasie II wojny światowej - przed Palmirami, przed Katyniem, przed Holokaustem" - uzasadnił Sellin.

http://wkramost.blogspot.com/2015/01/historyczne-garstwo-komorowskiego.html

  Zlokalizowane ma być w "Villi Musica". Posiadłość wybudowana w latach 1924 - 1926 przez dziadka żyjącej jeszcze Zofii Ostrowskiej - dr Franciszka Panka, wielce zacnego obywatela miasta Wejherowa, pierwszego po 1920 roku przewodniczącego Rady Miejskiej w Wejherowie, pełniła rolę salonu muzyczno - literackiego Wejherowa, w którym gromadziła się miejscowa inteligencja, grupa społeczna, której członkowie w październiku 1939 roku podzielili los dwunastu tysięcy pomordowanych w Lasach Piaśnicy. W 1939 roku willę przejęli Niemcy, powstała tu siedziba gestapo. To tu omawiano plany związane z mordem piaśnickim, przesłuchiwano jeńców, gromadzono przedmioty po zastrzelonych w Piaśnicy. Po wojnie willa znów trafiła w ręce Ostrowskich.

  Mam nadzieje, że znajdzie się w nim pokój pamięci błogosławionej Alicji Kotowskiej, którą pięć lat temu uchwała Sejmu ustanowiła orędowniczką ofiar niemieckich mordów na Pomorzu.

UCHWAŁA

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

z dnia 24 września 2010 r.

 w sprawie uczczenia pamięci ofiar masowej zbrodni na Pomorzu Gdańskim 

– w Lasach Piaśnickich, Lesie Szpęgawskim i Mniszku

                 W 71. rocznicę wybuchu II wojny światowej Sejm Rzeczypospolitej Polskiej czci pamięć bohaterów i męczenników – ofiar masowej zbrodni niemieckiej, dokonanej na ludności cywilnej w Lasach Piaśnickich, Lesie Szpęgawskim i Mniszku.

                Miejsca te, w których dokonano pierwszych i największych na Pomorzu zbrodni ludobójstwa, pozostają szczególnym symbolem męczeństwa i martyrologii mieszkańców tego regionu.

                W Lasach Piaśnickich, Lesie Szpęgawskim i Mniszku w okresie od jesieni 1939 r. do wiosny 1940 r., hitlerowcy ze szczególnym okrucieństwem zamordowali około 30.000 osób, w tym przedstawicieli miejscowej inteligencji, zwłaszcza duchowieństwa oraz działaczy polskiego ruchu narodowego.

                Szczególną orędowniczką ofiar jest zamordowana w Lasach Piaśnickich siostra Alicja Kotowska, przełożona Domu Zakonnego Sióstr Zmartwychwstanek w Wejherowie ogłoszona błogosławioną w gronie 108 męczenników z okresu II wojny światowej przez Ojca Świętego Jana Pawła II w dniu 13 czerwca 1999 r. w Warszawie.

                Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oddaje hołd bohaterom i męczennikom – ofiarom zbrodni w Lasach Piaśnickich, Lesie Szpęgawskim i Mniszku.                                                                                                                                      

MARSZAŁEK SEJMU

    Grzegorz Schetyna

Z ostatniej chwili:

http://wpolityce.pl/historia/275638-przywiazujemy-duza-wage-do-polityki-historycznej-do-polityki-pamieci-mowil-jaroslaw-sellin-w-czasie-otwarcia-nowego-muzeum-na-pomorzu

Poprzednie posty w cyklu "Lichfield i Wejherowo":

http://wkramost.blogspot.com/2015/11/arboretum-w-staffordshire-i-ecce-patria.html
http://wkramost.blogspot.com/2015/12/pomnik-polski-w-lichfield.html

W Tarnowie i w Wejherowie

Dzisiaj (Wielki Piątek) jestem myślami w Tarnowie i w Wejherowie.
Dużych wymiarów obraz Męki Pańskiej, do umieszczenia na głównym ołtarzu, namalował ksiądz Bernard Preibisz, zapewne w latach osiemdziesiątych XIX wieku:

Ile czasu go malował? Czy wzorował się na jakimś znanym obrazie? Dla mnie ważne jest jedno - jego intencja umacniania wiary chrześcijańskiej:
http://wkramost.blogspot.com/2013/08/wielka-potrzeba-sztuki.html

Mamy zdjęcie naszej mamy zrobione w Wejherowie. Idzie chodnikiem z Siostrą Alicją i ciocią Jadzią. Czy mama i ciocia przyjechały do swojej starszej siostry tylko w odwiedziny, czy też może by wziąć udział w Drodze Krzyżowej?
http://www.wejherowo360.pl/kalwaria/
Błogosławiona Alicja Kotowska brała udział w wejherowskim misterium Męki Pańskiej wielokrotnie przed 1939 rokiem. Kalwaria Kaszubska była wtedy miejscem tradycyjnych pielgrzymek Kaszubów, a mieszkańcy nowo zbudowanej Gdyni szukali tam duchowych korzeni Polaków. Modlono się żarliwie, szczególnie o pokój. Dzisiejsi Misternicy Kaszubscy dodają modlitwom wymiar sztuki performatywnej:
http://wejherowo.naszemiasto.pl/artykul/misterium-meki-panskiej-2015-na-kalwarii-wejherowskiej,3331347,artgal,14829631,t,id,tm,zid.html

Patrząc inaczej na istotę przesłania Wielkiego Piątku, pomyślmy czy cierpiąca Ziemia nie potrzebuje dzisiaj nowej Dobrej Nowiny?
http://www.theguardian.com/global-development-professionals-network/gallery/2015/apr/01/over-population-over-consumption-in-pictures


Rozmowa:
Anna Dobiegała: Grzechy, za które Jezus Chrystus umierał 2 tys. lat temu na krzyżu, różnią się od tych, z których się dzisiaj spowiadamy?

Ks. dr Krzysztof Niedałtowski: Myślę, że natura ludzka się nie zmienia. Zarówno chęć dominacji, jak i pokusa władzy, konsumpcji, lenistwa czy wygodnictwa jest i była taka sama. Być może teraz mamy łatwiejszy dostęp do pokus. Jesteśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga i w sobie samych musimy wykonać pracę, by przezwyciężyć swoje słabości i odrodzić w sobie to, co dobre i szlachetne.

Historia nie zmienia natury ludzkiej, może zmienia okoliczności i zakres pokus, natomiast niezależnie od czasów grzechy są te same i te same są szanse. Chciałbym zwrócić uwagę, że ten czas jest czasem wielkiej szansy, którą możemy duchowo dobrze wykorzystać.

Podoba się księdzu zdjęcie na okładce? Uczestnik Ekstremalnej Drogi Krzyżowej przeszedł z Gdańska Matemblewa do Kalwarii Wejherowskiej z drewnianym krzyżem na plecach...

Na pewno jest to zapis jakiegoś autentycznego przeżycia młodych, jak widzimy, ludzi. Tego typu wydarzenia odzwierciedlają jakiś rodzaj zapotrzebowania duchowego, potrzebę wyrażenia duchowych emocji, które siedzą w ludziach. Na EDK czy misteria Męki Pańskiej patrzę bardzo pozytywnie jako na ożywienie kultywowania bardzo starej tradycji drogi krzyżowej, jest to przecież nabożeństwo z głębokiego średniowiecza. Dla młodych ludzi dodatkową zachętą jest to, że jest ekstremalnie, że trzeba się ze sobą zmierzyć, że trzeba coś pokonać. Młodzi ludzie bardzo lubią wyzwania, lubią przekraczać siebie samych, a EDK nosi w sobie ten rodzaj zaproszenia czy wyzwania.

Mnie cieszy zwłaszcza to, że odnawiają się misteria Męki Pańskiej. Dramat Chrystusa jest nie tylko czytany w zaciszu domowym, ale wychodzi na zewnątrz. Jest to przeżycie czegoś, doświadczenie, jest w tym bardzo silna ekspresja. W Poznaniu w Misterium Męki Pańskiej bierze udział 20 tys. osób, 300 aktorów. Wychodzenie na ulicę z tego typu wydarzeniami jest zjawiskiem stosunkowo nowym, pokazuje ogromne zaangażowanie ludzi świeckich w przeżywanie Wielkiego Postu i Wielkiej Nocy.

Trochę mi się to kojarzy z tradycją hiszpańską. Podróżując po Hiszpanii, widuję, jak młodzi ludzie z wielką dumą noszą na ramionach platformy z rzeźbami ukrzyżowania czy ostatniej wieczerzy. Funkcję "nosiciela" dziedziczy się po ojcu czy dziadku. Ci młodzi ludzie są wykolczykowani, wytatuowani, gdybym ich zobaczył w ciemnym kącie, tobym się ich przestraszył, byłem bardzo zaskoczony, z jaką dumą i gorliwością dźwigali na sobie też żywe obrazy Męki Pańskiej. To świadczy o tym, że ludzie mają jednak potrzeby duchowe, mają oczekiwania na poziomie ducha, a nie tylko zakupów świątecznych.

Skąd w ludziach potrzeba takich ekstremalnych doznań?

Z tego samego bierze się pielgrzymowanie. Swego czasu niesamowicie modna zrobiła się pielgrzymka do Santiago de Compostela. Idąc tam przed paru laty, spotykałem ludzi z całego świata: Francuzów, wydawałoby się bardzo laickich Niemców, Szwajcarów, Polaków. Szlakiem św. Jakuba prowadzą bardzo indywidualne pielgrzymki, to nie to, co wielkie, grupowe wyjścia do Częstochowy.

Pielgrzymka oznacza wyjście z domu, z tego, co oswojone, bezpieczne i własne, i zmierzanie do celu, który nas przekracza. Santiago de Compostela to była i ciągle jest pokusa dojścia do końca świata. Jeden dzień drogi dalej jest przylądek Cabo Fisterra, czyli koniec świata, jak rozumiano to w czasach przed Kolumbem. Pielgrzymka to wyzwanie, żeby dojść do kresu swoich możliwości, a jednocześnie tam, u kresu, czeka nas spotkanie z kimś bardzo ważnym.

Potrzeba brania udziału w tego typu wydarzeniach niewątpliwie w człowieku istnieje. Ten rodzaj wyzwania fizycznego wiąże się również z próbą ducha. Wydaje mi się to bardzo uzasadnione, normalne, ludzkie i dobrze, że się odnawia.

Dlaczego co roku chcemy oglądać ukrzyżowanie Chrystusa? Patrzeć na jego krew i cierpienie?

Ludzie chcą przeżywać Misterium Męki Pańskiej również na zasadzie zmysłowej. Z zewnątrz może się to wydawać okrutne. Gdyby np. ktoś przyleciał z Marsa i zobaczył nas uczestniczących w takim wydarzeniu, mógłby się zdziwić, że celebrujemy jakiś rodzaj morderstwa, wieszania kogoś na drzewie, by posłużyć się innym językiem niż ten, do którego przywykliśmy. Jest w tym na pewno pewnego rodzaju solidarność z tym, którego krzyżują.

Kiedy Mel Gibson zrobił "Pasję", podniosło się wiele głosów, że film jest zbyt krwawy, zbyt okrutny. Mnie też wydawał się w paru miejscach za bardzo hollywoodzki, ale miał jeden duży walor - środkami współczesnej techniki filmowej rozbił bezpieczną szybę, za którą siedzimy i oglądamy mękę Jezusa, zapakowaną w tradycję. Gotyckie figury przedstawiające mękę Pańską są wprawdzie przejmujące, ale jednak wykonane z drewna. To nas znieczula. Tymczasem uczestniczenie w ulicznych misteriach męki Pańskiej jest niebywałym doświadczeniem.

Mogę się tu podzielić własną obserwacją z rozmów z aktorami, którzy odgrywali postać Jezusa Chrystusa. W Pasji, którą zrobiliśmy wspólnie z Wojciechem Misiuro w kościele św. Bartłomieja, Chrystusa grał młody człowiek. Nie spodziewałem się, że tak mocno to na niego zadziała. Najpierw miał wielki opór, żeby wcielić się w Jezusa, a potem mówił o przemianie duchowej, jakiej dzięki temu doświadczył.

Każdy z nas wielokrotnie czytał tekst Ewangelii o męce Pańskiej, mniej lub bardziej już to po nas spływa. A tu człowiek, która gra Jezusa, przybiera na siebie jego tożsamość, nagle umiera za innych ludzi, może to przeżyć i doświadczyć. Aktorzy amatorzy grający w misteriach mają przed sobą z pewnością wielkie zadanie, podobnie tłum, który stoi i krzyczy. Jeśli uczestnik misterium wczuwa się w swoją rolę, to jest to coś, co go odmienia, co sprawia, że jest o wiele mniej obojętny.

Gdańsk też dźwiga swój krzyż?

Nie chciałbym tutaj mówić o doświadczeniach związanych z trudem codziennego życia. Doświadczamy go w każdym mieście. Krzyż można tu rozumieć symbolicznie jak coś, co wynika z historii tego miasta, ale nie obciąża, a paradoksalnie wzmacnia. Taka jest trochę logika krzyża.

W Gdańsku zaczęła się druga wojna światowa, stąd papież Jan Paweł mówił, że każdy powinien mieć swoje Westerplatte rozumiane jako rodzaj doświadczenia pasyjnego. To tutaj dokonała się bezkrwawa rewolucja Solidarności i to jest to dla nas rodzaj zadania, które powinniśmy kontynuować i przekazywać następnym pokoleniom - filozofię zmieniania czegoś nie przemocą, nie agresją, nie siłą, tylko trwaniem przy wartościach.

Jan Paweł II mówił, że solidarność znaczy: jedni drugich brzemiona noście. Na tym polega właśnie krzyż Solidarności, żeby nie myśleć tylko o sobie, ale żeby zrezygnować z własnej wygody i własnych przywilejów, wziąć ciężar innego człowieka i solidarnie się nim podzielić. Tak w kategoriach symbolicznych można zdefiniować ten gdański krzyż czy gdańską pasję.

Za co współczesny Kościół powinien posypać sobie głowę popiołem?

Myślę, że też jest podobnie jak przed wiekami. Jeśli Kościół przestaje być podobny do Mistrza z Nazaretu, to powinien wykonywać dużą, ciężką pracę nad przywróceniem tego zatraconego podobieństwa. A przestaje być podobny wtedy, kiedy szuka władzy zamiast służby, kiedy obrasta w przywileje zamiast dzielić się solidarnie z tymi, którzy są ubodzy czy też dotknięci przez los. Kościół traci z horyzontu swojego Mistrza, jeśli tylko napomina i grozi palcem, a nie pociesza i podnosi. Zdarzało się to i w czasach średniowiecza, i w czasach renesansu, i na szczęście zawsze przychodzili jacyś prorocy, którzy wysyłali nowe impulsy do tego, żeby wracać do źródeł.

Myślę, że w naszych czasach niewątpliwie papież Franciszek jest taką postacią, która używa tego najprostszego języka, która nie tylko mówi, ale daje takie właśnie znaki całemu Kościołowi, nie tylko duchowieństwu. Jeśli ktoś mu zarzuca, że tylko na pokaz, to powinien się przyjrzeć jego wcześniejszym latom kapłańskim i biskupim w Argentynie. Tego się nie da udawać, on tak po prostu żył i tak żyje dalej, takie ma dla nas orędzie i myślę, że warto z tego skorzystać. Jego wybór można czytać w kategoriach socjologicznych, ale ja chciałbym go czytać również w kategoriach duchowych jako znak, który ma być znakiem odnowienia i oczyszczenia Kościoła.

Krzyż JP2 - Dawniejsze Polskie Drogi

Przyjrzyjmy się bliżej takiemu fragmentowi tablicy z krzyża JP2:
"Historia świadczy o tym, że Polacy byli zawsze narodem rycerskim. Ostatnia, II Wojna Światowa jest dalszym ciągiem żołnierskiej epopei.[...]" 
Święty Jan Paweł II odwołuje się tutaj do ciągłości dziejów oręża polskiego.

Wszystkie wydarzenia muszą mieć swoje miejsce i czas. Warto pamiętać o tych najważniejszych miejscach (czasem w kilku rzeczywistościach czasowych):

Mazowiecka droga największych nadziei

Jak zwykle, możemy wirtualnie wędrować po tej mapie po jej aktywacji, ale nasza mazowiecka droga ma również formę interaktywną, co można wypróbować klikając w poniższym tekście na słowo mapka.

I. Modlin - Borkowo
 W Modlinie (p. mapka) z początkiem sierpnia 1920 roku rozlokował się sztab na gorąco formowanej V armii, której dowództwo powierzono generałowi Władysławowi Sikorskiemu. Na terenie twierdzy modlińskiej ustawiono duży maszt stacjonarnej radiostacji, a w oddziałach znajdowało się kilka radiostacji polowych - łamanie szyfrów rosyjskich było największą przewagą Polaków w wojnie. Generał Sikorski przygotowując dwie linie obronne dojeżdżał do oddziałów V armii samochodem po drogach wychodzących z Modlina - tak dotarł do Borkowa w dniu 12 sierpnia. (Później towarzyszył w ten sam sposób postępom swoich wojsk - pod Płońskiem był 17 sierpnia, aby odznaczyć żołnierzy, a 18 sierpnia, dojechał do zdobytego dwa dni wcześniej Nasielska.) W dniach 13 i 14 sierpnia przewagę mieli jednak Rosjanie - wieczorny rozkaz generała z 14 sierpnia każe odzyskać utracone w tym dniu Borkowo. Dzień 15 sierpnia jest Świętem Wojska Polskiego, bo w tym dniu odzyskano podwarszawski Radzymin, a V armia Sikorskiego zdobyła Borkowo (p. mapka) i przekroczyła linię Wkry. Stawką i nadzieją walczących był niezawisły byt państwowy.

II. Borkowo - Cieksyn
Na innym odcinku frontu, w oddziale medycznym była w dniu 15 sierpnia bł.siostra Alicja Kotowska (w tym czasie studentka medycyny). Wydarzenia tamtych dni i miesięcy zadecydowały o jej wyborze drogi życiowej. W roku 1922 wstąpiła do Zakonu Sióstr Zmartwychwstanek i całe swoje życie zawierzyła Bogu. W Cieksynie, gdzie znajduje się zbiorowa mogiła poległych w Bitwie nad Wkrą, była kilka razy (od 1934 roku gospodarowała tam jej rodzina). Modliła się na żołnierskich grobach, modliła się w XV-wiecznym, cieksyńskim kościele. Szczególnie gorąco prosiła Boga o pokój dla Polski i Świata, będąc tu po raz ostatni w sierpniu 1939 roku. Święto Niepodległości, tak wiele znaczące dla odznaczonej orderem Polonia Restituta siostry Alicji, obchodzono przed wojną również przy pamiątkowym głazie postawionym w 1938 roku nieopodal mostu łączącego Borkowo z Cieksynem (p. mapka). I właśnie 11 listopada, ale 1939 roku, siostra Alicja została rozstrzelana przez Niemców w Lesie Piaśnickim w pobliżu Wejherowa. W roku 1999 wyniesiona przez Jana Pawła II na ołtarze wraz z 107 Męczennikami II Wojny Światowej, została w uchwale Sejmu Polskiego z września 2010 roku wymieniona jako orędowniczka wszystkich 30-tysięcy ofiar zbrodni ludobójstwa w Piaśnicy, Mniszku i Lesie Szpęgawskim. Wiele rozstrzelanych ofiar, wspominanych dzisiaj przez Rodzinę Katyńską i Rodzinę Piaśnicką, łączy udział w wojnie 1920 roku i pokładanie wielkich nadziei w trwałe odrodzenie Polski po 123 latach niewoli.

III Cieksyn - Nasielsk - Pułtusk
Zdobycie Nasielska (p. mapka) w dniu 16 sierpnia 1920 roku było potwierdzeniem polskiej przewagi na północnym odcinku frontu wojny z Rosją. Równie ważnym dla dziejów Polski wydarzeniem było ześrodkowanie w tym mieście oddziałów wojsk napoleońskich w dniu 25 grudnia 2006 roku. Podobnie jak oddziały V armii Sikorskiego (p. s. 32 Programu Integracyjnego) nadeszły one do Nasielska z południa (od Czarnowa - z tymi oddziałami przybył Napoleon), z zachodu (od Borkowa) i z północnego zachodu (od Kołozęba i Sochocina). Brak dobrego rozpoznania nowego rozmieszczenia wciąż dużych sił rosyjskich doprowadził Napoleona do skierowania zbyt małego oddziału wojsk na Pułtusk i tylko niesłychane męstwo Francuzów dało im zwycięstwo. Bitwa pod Pułtuskiem (p. mapka) uwolniła Polaków od pruskich zaborców, dała początek Księstwu Warszawskiemu i została uwieczniona na paryskim Łuku Triumfalnym. Napoleon spędził w Pułtusku pięć dni (od 27 grudnia do 1 stycznia 1807 roku), co przeczytać możemy na tablicy umieszczonej na kamieniczce będącej miejscem jego pobytu. Nadzieje Polaków związane z Napoleonem tak ujął Mickiewicz: Wszyscy pewni zwycięstwa, wołają ze łzami: "Bóg jest z Napoleonem, Napoleon z nami!"

IV. Pułtusk
Od roku 1806 zaczyna się odrodzenie polskiej armii, której byt osobny przerywa dopiero upadek Powstania Listopadowego w 1831 roku. Od tego też roku zaczyna się epopeja Wielkiej Emigracji, której większość stanowili żołnierze już nieistniejącej armii, a elitę Akademicy z Uniwersytetu Warszawskiego i Wileńskiego. Juliusz Słowacki w "Anhellim" przedstawia trzy odłamy emigrantów: arystokratyczny (krew), demokratyczny (równość) i kościelny (wiara). Chrześcijanie stawiający na odrodzenie religijne i osobę Papieża długofalowo odnieśli wielki sukces - bez ich stałej obecności w Watykanie trudno sobie wyobrazić wysoką pozycję polskich kardynałów i wybór Polaka na papieża. Pierwszoplanową postacią Wielkiej Emigracji, przyjacielem Adama Mickiewicza i inicjatorem Zakonu Zmartwychwstańców, był Bogdan Jański, który nazywał siebie “obywatelem Pułtuska”. Nadzieje Wielkiej Emigracji na szybką restytucję Polski nie mogły się spełnić, ale ich owocem była wspaniała twórczość emigrantów i z niej płynące odrodzenie duchowe.

V. Pułtusk - Jabłonna
W dniu 12 czerwca 1812 roku mieszkańcy Pułtuska (wśród nich zapewne pięcioletni Bogdan Jański) są świadkami wymarszu na wojnę z Rosją 30-tysięcznego korpusu polskiego (p. s. 12 Programu Integracyjnego), stanowiącego część składową Wielkiej Armii Napoleona, a dowodzonego przez księcia Józefa Poniatowskiego. Koncentracja tak dużej masy wojska, które jeszcze wymagało przeszkolenia, rozpoczęła się już w kwietniu od uroczystych pożegnań poszczególnych oddziałów na Placu Saskim w Warszawie i ich przemarszu przez Jabłonną w okolice Pułtuska - niektóre jednostki dostawały kwatery aż pod Różanem lub Serockiem, bo pięciotysięczny wówczas Pułtusk nie był w stanie pomieścić takiej liczby żołnierzy. Można więc drogę z Jabłonnej do Pułtuska (p. mapka) nazwać drogą nadziei Polaków na odzyskanie wschodnich terenów Rzeczypospolitej.

VI.  Jabłonna - Modlin
Jabłonna była siedzibą Księcia Józefa w okresie wiosenno-letnim (w jesienno-zimowym te rolę pełnił warszawski Pałac pod Blachą). Po uzgodnionym z Austriakami wyjściu wojska polskiego z Warszawy po nierozstrzygniętej bitwie pod Raszynem (19 kwietnia 1809 roku), książe Józef nakazał im marsz na Modlin, aby tam w oparciu o powstającą twierdzę stworzyć obóz obronny. Jednak już po paru dniach dał rozkaz do odwrócenia kierunku marszu (p. s. 7 Programu Integracyjnego). I znowu drogą Modlin-Jabłonna (p. mapka) ciągnęły wojska (w dniu 25 kwietnia Poniatowski ze sztabem przebywał w Jabłonnej), teraz już gotujące się do ofensywy wzdłuż Wisły. Był to początek udanego marszu na Kraków z zaciętymi bojami pod Warszawą i Sandomierzem - pierwszy sukces wojsk polskich od czasów Insurekcji Kościuszkowskiej, ale zakończony szczęśliwym odzyskaniem znacznej części zaboru austriackiego. Krótki okres istnienia Księstwa Warszawskiego na zdobytych ziemiach dał jednak Polakom nadzieję, że kiedyś, kiedyś... "co nam obca przemoc wzięła, szablą odbierzemy".

Bardzo dokładnie należy odtworzyć wydarzenia dnia 15 sierpnia 1920 roku:
Przełomowy dzień 15 sierpnia - Ten Dzień (p. Program Integracyjny s. 5) - stał się Świętem Wojska  Polskiego. Rozkaz Sikorskiego został wykonany - wyparto Rosjan za Wkrę, w godzinach popołudniowych zdobyto most w Borkowie. Do walki wchodzi Dywizja Ochotnicza - pod nieprzyjacielskim ogniem przechodzi Wkrę pod Zawadami i w ciężkich walkach zdobywa do wieczora część Cieksyna. Dwa pułki Brygady Syberyjskiej po całodziennej walce, wieczorem zdobywają Nowe Miasto.
 Szkoła Drogi powinna więc w tym dniu zrealizować trasę rowerową Borkowo - Nowe Miasto. Ambitnym, ale wykonalnym zadaniem dla sprawnych rowerzystów byłby "rajd na Ciechanów" odtwarzający wypad 203 pułku szwoleżerów na Ciechanów (można do powrotu wykorzystać pociąg). Również tego dnia (nad ranem) zdobyto Sochocin, a po południu Fort Toruń i kilka miejscowości na południe od niego.
 Wypad kawalerii na Ciechanów, gdzie znajdował się sztab IV armii rosyjskiej, okazał się najważniejszym w tej wojnie działaniem "kontrwywiadowczym", bo niszcząc radiostację, zerwał łączność tej armii ze sztabem Tuchaczewskiego. On sam, tak opisał  konsekwencje tego wydarzenia:
" Takie położenie, wprost potworne i nie do pomyślenia, pomogło Polakom nie tylko zatrzymać ofensywę armii 3-ej i 15-tej, ale jeszcze krok za krokiem wypierać je w kierunku wschodnim."
 Czy zdarzył się "cud nad Łydynią" (Łydynia przepływa przez Ciechanów), czy był to wypad zaplanowany po zebraniu danych wywiadu? Radiowywiad posiadał stacje goniometryczne umożliwiające lokalizację nieprzyjacielskich nadajników. Masztu stacji nadawczej nie da się ukryć, w Ciechanowie znajdował się on na terenie cukrowni, więc ktoś z polskiej siatki wywiadowczej (zawsze istniejącej w terenie) mógł podać o nim informację wojsku polskiemu. Jest to bardzo istotna kwestia, godna wnikliwego "śledztwa historycznego".
 W dniu 15 sierpnia przejęty został przez radiostację polową Nr 17 (stacjonującą gdzieś w okolicach Borkowa) ważny dla działań 5 armii Sikorskiego meldunek o stanie liczbowym IV i XV armii rosyjskiej. Meldunek ten przekazano do referatu radiowywiadu 5 armii, znajdującego się w Modlinie i na tym szczeblu, bez przesyłania go do radiostacji centralnej w Cytadeli Warszawskiej, nazajutrz odczytano. Tak więc rozszyfrowana "Rewolucja" była przesłana z centrali do niższych szczebli wywiadu, co zwiększało szybkość jego działania.

Krzyż JP2 - Droga Ofiar Piaśnicy

Uwaga: Wszelkie drogi w terenie można dzisiaj interesująco zaprezentować w Google Maps. To co poniżej, to tylko "zajawka" uzupełnianego i stale ulepszanego programu. który będzie niezadługo dostępny w Internecie.

  Widoczny na powyższym zdjęcie (można je ożywić!) trójkątny placyk po prawej stronie jest miejscem, gdzie znajduje się pomnik Ecce Patria - Brama Piaśnicka. Czytamy tam na tablicy słowa świętego Papieża: "Wspominamy [...] Piaśnickie Lasy pod Wejherowem, gdzie rozstrzelano tysiące ludzi." (http://wkramost.blogspot.com/2015/01/krzyz-jp2-poczatkiem-polskich-drog.html)
  Powiększając ten wycinek mapy, aż do trybu Street View zobaczymy fragment krzyża JP2 i napis na jezdni, będący nazwą ulicy Ofiar Piaśnicy:

Około dziesięć kilometrów leśnej drogi doprowadzi nas do największego, na terenie obecnej Polski, miejsca rozstrzelań, z którego kilka zdjęć przedstawiliśmy na stronie wkramost.com w programie ECCE Patria:
http://www.wkramost.com/ecce-patria.html

Krzyż JP2 początkiem Polskich Dróg

Krzyż JP2 to symboliczny początek Polskich Dróg:



Droga Męczeństwa
  Człowiek nigdy nie zazna szczęścia kosztem drugiego człowieka, niszcząc jego wolność, depcząc jego godność, hołdując egoizmowi. 

  Mówię to na ziemi gdańskiej, która była świadkiem dramatycznych zmagań o wolność i chrześcijańską tożsamość Polaków. Wspominamy wrzesień roku 1939; bohaterską obronę Westerplatte i Poczty Polskiej w Gdańsku. Wspominamy umęczonych w obozie koncentracyjnym w niedalekim Stutthofie, czy też Piaśnickie Lasy pod Wejherowem, gdzie rozstrzelano tysiące ludzi.

  Wszystko to, co stało się udziałem ludzi tej ziemi, wpisuje się w całość tragicznych wydarzeń czasów wojny. "Tysiące osób stawało się ofiarą wiezień, tortur, egzekucji."

Droga Walki

  Historia świadczy o tym, że Polacy byli zawsze narodem rycerskim. Ostatnia, II Wojna Światowa jest dalszym ciągiem żołnierskiej epopei. Poczynając od Września 1939 r., poprzez Narwik, Francję, Anglię - a z drugiej strony, z obszarów Rosji oraz z głębi Azji, przez Bliski Wschód aż po Monte Cassino. I poprzez ciężki bój o Wał Pomorski aż po udział w ostatecznym rozgromieniu hitleryzmu.

  Równocześnie w kraju okupowanym z dwóch stron - wraz z całą strukturą Podziemnego Państwa - Armia Krajowa. Szczytem tego bohaterskiego, a równocześnie tragicznego wysiłku stało się Powstanie Warszawskie w 1944 r.

Droga Oporu

  Wiem, że na Westerplatte, we wrześniu 1939 roku, grupa młodych Polaków, żołnierzy, trwała ze szlachetnym uporem, podejmując nierówną walkę z najeźdźcą hitlerowskim. Walkę bohaterską.

  Pozostali w pamięci jako wymowny symbol. Trzeba, żeby symbol wciąż przemawiał, ażeby stanowił wyzwanie dla coraz nowych pokoleń Polaków.

  Każdy z Was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje "Westerplatte". Jakiś wymiar zadań, które musi podjąć i wypełnić. Jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie można "zdezerterować".

  Wreszcie - jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba "utrzymać" i "obronić", tak jak to Westerplatte, w sobie i wokół siebie. Tak, obronić - dla siebie i dla innych.

Droga Zniewolenia

  Dwudzieste stulecie, zapisało wielką martyrologię. Sam w ciągu dwudziestu lat mego pontyfikatu wyniosłem do chwały ołtarzy wielkie grupy męczenników. A iluż ich było w czasie II Wojny Światowej i w czasie panowania totalitarnego systemu komunistycznego!

  Cierpieli i oddawali życie w hitlerowskich czy też sowieckich obozach zagłady. Przyszedł teraz czas przypomnienia tych wszystkich ofiar i oddania im czci należnej. A są to często męczennicy nieznani, jak gdyby "nieznani żołnierze wielkiej sprawy Bożej".

  I dobrze, że się o nich mówi na ziemi polskiej, bo ta ziemia zaznała wyjątkowego udziału w tej wielkiej współczesnej martyrologii.

Ecce Patria - tablice i słowa JP2

Uwaga:
Po kliknięciu na obrazek ulegnie on powiększeniu.